An

İki tane otobüs düşünelim. Biri tam gitmek istediğiniz yere gidiyor, diğeri ise yakın bir istikamete. Havada yağmurlu farzedelim. Otobüsü beklerken yağmur damlaları üzerinize savaş açar gibi yağıyor. İleriye bakınca yakın istikametten geçen otobüsün geldiğini görüyorsunuz. Bakınız sorum şu: Araca biner misiniz yoksa tam gideceğiniz yere giden otobüsü mü beklersiniz?
Yani ıslanmayı göze alıp biraz daha bekler misiniz yoksa otobüse binip inerken mi ıslanmayı kabullenirsiniz?
Müsaadenizle cevabı ben vereyim;
Araca hemen binersiniz. Çünkü şuan olmasındansa, gelecek zamanda ıslanmak daha mantıklı gelir. Bir nevi “şuan” diye adlandırdığımız duruma daha çok önem veririz. Biz derken toplumdan bahsediyorum. Toplum böyle düşünürken yönetimin bu mantıkta hareket etmesi gerekmez mi? Okullarda bulunduğumuz zamanın asıl önemli olan şey olduğunu anlatmaları gerekmez mi? Lakin görüyoruz ki böyle birşey söz konusu bile değil. Tek fikir güzel bir gelecek. Toplum biraz ses çıkartacak olursa yönetim buna destek vermek zorunda kalacak. İnsanlar ayaklanmadan fikirler gerçekleşmez. Herşey toplumda biter, herşey. Şuanı yaşamak isteyen bir toplumda.

S.Başa

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s